به گزارش خبرگزاری حوزه، فرشتگان با تکیه بر تجربهٔ ساکنان فاسدِ پیشینِ زمین و شناخت ذاتِ تزاحمخیزِ عالم ماده و غرایز انسان، از فساد احتمالی انسان آگاه بودند.
پرسش:
فرشتگان قبل از آفرینش انسان، از کجا میدانستند که انسان موجودی فسادگر و خونریز (بقره: ۳۰) است؟
پاسخ :
بر اساس آیات قرآن، وقتی خداوند به فرشتگان خبر داد که میخواهد آدم را خلق کند و او را جانشین خود در زمین قرار دهد، فرشتگان به خداوند عرض کردند: چرا با اینکه ما هستیم و تو را تسبیح و تقدیس میکنیم، میخواهی موجودی را در زمین قرار بدهی که دست به فساد و خونریزی میزند؟
«وَ إِذْ قٰالَ رَبُّکَ لِلْمَلاٰئِکَةِ إِنِّی جٰاعِلٌ فِی اَلْأَرْضِ خَلِیفَةً قٰالُوا أَ تَجْعَلُ فِیهٰا مَنْ یُفْسِدُ فِیهٰا وَ یَسْفِکُ اَلدِّمٰاءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ وَ نُقَدِّسُ لَکَ قٰالَ إِنِّی أَعْلَمُ مٰا لاٰ تَعْلَمُونَ: و آن زمان را یاد آر که پروردگارت به فرشتگان گفت بهیقین جانشینی در زمین قرار میدهم. گفتند: آیا موجودی را در زمین قرار میدهی که در آن به فساد برخیزد و خونریزی کند و حال آنکه ما تو را همواره با ستایشت تسبیح میگوییم و تقدیس میکنیم. [پروردگار] فرمود: من چیزی میدانم که شما نمیدانید» (۱).
در این نوشتار در مقام پاسخ به این پرسش هستیم که فرشتگان از کجا خبر داشتند بشر در آینده فاسد و خونریز میشود؟
دیدگاه مفسران درباره منشأ علم فرشتگان به آیندۀ بشر
مفسران درباره آگاهی فرشتگان از اینکه انسان در زمین به فساد روی میآورد و خونریز میشود، اقوال مختلفی را مطرح کردهاند:
۱. منظور از ملائکه در این آیه، گروهی از جنیان بودند که ابلیس نیز از آنها بود. آنها پیش از انسان در زمین زندگی میکردند و مأمور به عبادت هم نبودند؛ ازاینرو وقتی متوجه شدند خداوند میخواهد انسان را جایگزین آنها کند و آنها باید دوباره به آسمان برگردند و خدا را عبادت کنند، ناراحت شدند و خواستند خدا را از این کار منصرف کنند (۲)؛ اینکه مراد الهی از «ملائکه» گروهی از جنیان باشند، خلاف ظاهر آیه است.
۲. خداوند هفت هزار سال قبل از خلقت آدم، جن و موجودی به نام «نَسناس» را در زمین خلق کرده بود که اقدام به فساد و خونریزی کرده بودند؛ ازاینرو وقتی خداوند به فرشتگان فرمود میخواهم در زمین جانشین قرار دهم، آنها با این پیشینه ذهنی که از ساکنان قبلی زمین داشتند و میدانستند هیچ کاری در نزد خدا بدتر از فساد و خونریزی نیست، با اشاره به این دو کار از خدا درخواست کردند که آنها را جانشین خود در زمین قرار ندهد (۳)؛ به این مطلب در روایات شیعه و سنی اشاره شده است.
۳. خدا خودش به فرشتگان خبر داده بود که انسان در آینده مفسد و خونریز خواهد شد (۴). مطابق برخی از تفاسیر، پس از اینکه خداوند جهنم را خلق کرد، فرشتگان از علت خلق آن پرسیدند و خداوند فرمود: جهنم برای کسانی است که من را معصیت کنند. فرشتگان فکر کردند برخی از آنها این کار را خواهند کرد و ترسیدند؛ اما خداوند به آنها خبر داد که میخواهد انسان را خلق کند (۵)؛
۴. سرنوشت و ویژگیهای انسان در لوح محفوظ ثبت بود و فرشتگان با اطلاع از آن میدانستند که این مخلوق مرتکب فساد و خونریزی خواهد شد (۶)؛
۵. خداوند به فرشتگان خبر داده بود که انسان را از گِل خشکیده و لجن متعفن آفریده است؛ فرشتگان نیز از همین ویژگیهای مادی انسان متوجه شدند که او برای کشمکش، فساد و خونریزی مستعد است. همچنین فرشتگان از تعبیر «خلیفه» فهمیدند که انسانها نیازمند موجودی هستند که بین آنان داوری کند، ستمها را برطرف گرداند و آنان را از گناه و تجاوز بازدارد؛ بنابراین در میان انسانها نزاع، ظلم و فساد رخ خواهد داد (۷)؛
۶. خداوند به فرشتگان گفته بود که انسان موجودی عاقل است؛ اما در کنار عقل، خواستهها و تمایلات نفسانی نیز دارد. فرشتگان میدانستند که اگر این تمایلات بر عقل انسان غلبه کند، نتیجۀ آن فساد و خونریزی خواهد شد (۸)؛ همچنین فرشتگان از تعبیر «فی الارض: در زمین» دریافتند که انسان موجودی زمینی و مادی خواهد بود و میدانستند زندگی در جهان مادی با محدودیت منابع همراه است و همین محدودیت زمینۀ رقابت، تعارض منافع و درگیری را فراهم میآورد. از سوی دیگر، انسان دارای میل به فزونخواهی است و اگر این میل با احساس مسئولیت و پایبندی اخلاقی همراه نباشد، به فساد، نزاع و خونریزی میانجامد (۹).
نتیجه:
مفسران دربارۀ اینکه فرشتگان از کجا آگاهی داشتند انسانی که خداوند بر روی زمین خلق خواهد کرد، مفسد و خونریز میشود، به دلایل مختلفی اشاره کردهاند: ۱. خدا پیشتر هنگام خلق جهنم، خودش به فرشتگان خبر داده بود؛ ۲. فرشتگان با اطلاعی که از لوح محفوظ داشتند، متوجه شده بودند؛ ۳. فرشتگان از مادیبودن انسان یا دارای شهوت و غضببودن او، از این موضوع آگاهی داشتند؛ ۴. خلیفه یعنی کسی که مانع فساد و درگیری است و فرشتگان از همین تعبیر خدا از آیندۀ بشر آگاه شدند؛ ۵. فرشتگان چون میدانستند لازمه زندگی در «ارض» یا جهان مادی، تزاحم و تعارض است، از این موضوع مطلع شدند؛ بهویژه که ساکنان قبلی زمین دست به فساد و خونریزی زده بودند. به نظر میتوان میان برخی از این اقوال جمع کرد و گفت مطابق روایات، خداوند پیش از خلق آدم، موجودات دیگری را در زمین خلق کرده بود و آنان اقدام به فساد و خونریزی کرده بودند. فرشتگان با این پیشینۀ ذهنی از ساکنان زمین، مطمئن بودند انسان نیز همین عاقبت را خواهد یافت. اگر این روایات را بپذیریم، باید گفت فرشتگان با توجه به شناختی که از زمین و به قول برخی از مفسران از «عالم مادی» و لوازم آن و همچنین حقیقت انسان داشتند، میدانستند که این عالم به دلیل محدودیت منابع و تعارض منافع، ذاتاً بستر تزاحم است و زمینۀ لازم برای فساد و خونریزی انسان دارای غضب و شهوت را خواهد داشت.
برای مطالعۀ بیشتر:
علیرضا نوروزی، محمدرضا ناصرلوئی و علی عسگری یزدی؛ «تحلیل منطقی و تطبیقی رابطه میان "نظریه تکامل" و "آموزه آفرینش حضرت آدم و حوا (ع)" با تکیه بر بررسی متون اسلامی دالّ بر "خلقت نسناس پیش از آفرینش آدم (ع)"»؛ فلسفه دین، دوره ۲۲، ش۴، دی ۱۴۰۴ ش، ص ۲۶۳ -۲۷۴.
پینوشتها:
۱. بقره: ۳۰.
۲. مقاتل بن سلیمان؛ تفسیر مقاتل بن سلیمان؛ بیروت: داراحیاء التراث العربی، ۱۴۲۳ ق، ج ۱، ص ۹۶. التفسیر المنسوب إلی الإمام العسکری علیه السلام؛ قم: مدرسه الامام المهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف، ۱۴۰۹ ق، ج ۱، ص ۲۱۶.
۳. علی بن ابراهیم قمی؛ تفسیر القمی؛ محقق: طیب موسوی جزایری؛ چ ۳، قم: دارالکتاب، ۱۳۶۳ ق، ج ۱، ص ۳۷. هود بن محکم هواری؛ تفسیر کتاب الله العزیز؛ الجزایر: دارالبصائر، ۱۴۲۶ ق، ج ۱، ص ۹۵. محمد بن مسعود عیاشی؛ تفسیر العیاشی؛ تهران: مکتبه العلمیه الاسلامیه، ۱۳۸۰ ق، ج ۱، ص ۲۹ و ۳۱.
۴. عبدالرزاق بن همام صنعانی؛ تفسیر القرآن العزیز المسمی تفسیر عبدالرزاق؛ بیروت: دارالمعرفه، ۱۴۱۱ ق، ج ۱، ص ۶۵. عبدالله بن مسلم ابنقتیبه؛ تفسیر غریب القرآن؛ بیروت: دار و مکتبه الهلال، ۱۴۱۱ ق، ج ۱، ص ۴۵.
۵. عبدالرحمن بن علی ابنجوزی؛ زاد المسیر فی علم التفسیر؛ بیروت: دارالکتاب العربی، ۱۴۲۲ ق، ج ۱، ص ۵۰.
۶. محمد بن علی اشکوری؛ تفسیر شریف لاهیجی؛ تهران: دفتر نشر داد، ۱۳۷۳ ش، ج ۱، ص ۲۹.
۷. جمالالدین قاسمی؛ تفسیر القاسمی المسمی محاسن التأویل؛ بیروت: دارالکتب العلمیه، منشورات محمدعلی بیضون، ۱۴۱۸ ق، ج ۱، ص ۲۸۵.
۸. محمد ابوزهره؛ زهرة التفاسیر؛ بیروت: دارالفکر العربی، [بیتا]، ج ۱، ص ۱۹۵.
۹. ناصر مکارم شیرازی و جمعی از نویسندگان؛ تفسیر نمونه؛ چ ۱۰، تهران: دارالکتب الإسلامیه، ۱۳۷۱ ش، ج ۱، ص ۱۷۳.
منبع: مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
نظر شما